Rene's Webstek | rvu.be  

Main Menu
Home
Zeilen
Paul Vinck
Staf Versluys
Radio Amateurs
Vespa
Links
- - - - - - -
Contact
Gastenboek

Whitbread Round the World 1982
Geschreven door Rene   
maandag 03 juli 2006
Het was april 1982. De boot van Staf Versluys Tyfoon VI, voor sponsoring omgedoopt tot Croky, naderde het einde van de laatste etappe in de Whitbread Round the World Race.
De zeilboot had Mar del Plata in Argentinië verlaten op 27 februari en was nu op enkele dagen van Portsmouth.

Wie zou niet graag Staf Versluys, Ann Lippens, Yves Deconinck, Jan Blomme, Jan Bourgois, Philippe De Troy en Andries Zwanepoel, na een zeilwedstrijd rond de wereld, de laatste boei zien ronden om dan over de aankomstlijn te varen.

Ik in alle geval wel! Ik wilde vanuit Oostende naar Engeland vliegen, de Croky in de Solent opzoeken, er een paar keer rond draaien. op een nabijgelegen vliegveld landen, De boot helpen afmeren in de jachthaven van Ghosport, iedereen een stevige handdruk geven,(Ann natuurlijk een kus) een slok mee drinken uit de grote fles champagne en dan weer naar Oostende vliegen. Ja. Ik zag het wel zitten. Maar er waren geen vluchten tussen Oostende en Portsmouth.

De firma Merlinair in Oostende boodt mij wel de mogelijkheid om een vliegtuig met piloot te charteren. Het was redelijk kostelijk, maar om de Croky een koers rond de wereld te zien beëindigen moet je toch iets over hebben. Er waren zeven plaatsen in zo een kistje, min de piloot en co-piloot waren er nog vijf beschikbaar. Om de kosten te delen moest ik dus een paar vrienden overtuigen dat ze deze uitstap zeker niet mochten missen.

Den "Doc" Guido Stubbe was onmiddellijk bereid om mee te gaan op avontuur. Guido Wintyn "Chippy de sch(r)ijnwerker" moest het nog aan zijn Tineke vragen, maar aan de gloed in zijn ogen zag ik dat hij haar wel zou overhalen. Bij de familie van de bemanning van de Croky was Koen Blomme, de fotograaf uit Roeselare, die zijn broer Jan wilde verrassen. De Oostendse schepen van openbare werken Fernand Bourgois had een paasei gespaard en wilde dat zelf aan zijn zoon Jan geven. Daarmee was mijn vliegtuig vol.

Zondag 11 april om 9 uur had ik via de kortegolf een laatste radiocontact met Staf, de Croky lag toen dwars van Portland Bill en als de wind niet verzwakte zouden ze finishen in de late namiddag. Ik vroeg Staf om vanaf 16 uur stand-by te zijn op de VHF.

Prachtig! Het kon niet mooier. Om 14 uur stonden we in de ontvangsthal van het vliegveld in Oostende. Wij waren geladen als toeristen die voor enkele maanden vakantie naar Nieuw Zeeland vlogen. Buiten op de tarmac tussen een Boeiing en een oude Dakota stond een piepklein vliegmachientje. Daar moesten we dus in. De piloot die mijn bezorgde blik zag, vroeg "willen jullie allemaal met de bagage op de weegschaal gaan staan?" .Een angstig gevoel overviel mij, zouden wij misschien te veel wegen? Eigenlijk zou het niet verwonderlijk zijn. Ik had de marifoon VHF zender en de batterij uit mijn Were Weg mee. Aan mijn linkerschouder hing een filmtoestel en aan de rechter een kanon van een camera die een journalist van Het Volk op het laatste moment in mijn handen duwde.

Chippy versjouwde twee fototoestellen en een grote zak droogvis. Iedereen was te zwaar beladen.. Het zou ook dom geweest zijn om voor zulke unieke gelegenheid je foto- en filmmateriaal thuis te laten. We wogen ruim 80 kg over het toegelaten gewicht. Iemand moest dus in Oostende blijven. Maar wie? Voor één persoon zou iets, waar hij zolang naar uitgekeken had, niet doorgaan.

Het zweet brak ons uit. Fernand Bourgois hakte de knoop door, hij stelde voor om zelf thuis te blijven. Blij met de toffe geste van Fernand, maar toch onder de indruk begaven wij ons naar het vliegtuig. Vooraleer in te stappen poetsten we met onze zakdoek de ruiten opdat we toch maar een goed zicht en zuivere foto's zouden hebben.

We vlogen eerst naar de Engelse kust om die te volgen tot aan het eiland Whight. Na een halfuurtje zaten we boven de haven van Ramsgate. Was dat niet de rode Tamaris aan de oostelijke havenmuur? Ja hoor. Na mijn oproep op de VHF antwoordde Jan Vandewalle " Alles O.K. aan boord! Wij zijn bij het afmeren in de dikke mist wel tegen de kaaimuur gevaren, onze preekstoel staat een beetje scheef. Gilbert Versluys keek juist in de radar en sloeg met zijn gezicht tegen het glas. - Over en out" . Gilbert kwam ook even aan de radio maar ik kon hem niet goed verstaan. Hij was bij de aanvaring twee tanden verloren. Het klonk alsof iemand naar zijn hond floot. Wij hadden een prachtig uitzicht daarboven: We herkenden Dover, de atoomcentrale van Dungenes, Beachy Head, Brighton en het eiland Whight met in het zuiden de Needles. Hier zou ik proberen op te roepen. " Croky Croky Croky hier de Zeemeeuw, de Zeemeeuw, Over! " Eerst antwoordde Peder Lunde, een Zweedse deelnemer aan de Withbread met de Berge Viking. Hij vroeg mij de groeten over te maken aan Staf en te melden dat hij niet op de Croky kon wachten en reeds op terugweg naar Zweden was. Onmiddellijk daarna " René, hier de Croky. We hebben vandaag niet veel wind gehad en liggen nog maar 5 mijl voorbij Anvil Point. Onze grote rode spinnaker staat bij, zo kun je ons goed zien " Wij ontplooiden de zeekaarten op onze schoot. Passer en lat bovengehaald en na wat teken- en meetwerk " Piloot je moet op 240 graden vliegen” . Enkele minuten later weer de stem van Staf uit de radio " René de wind shift en wakkert aan, we krijgen last met de spi. Kunnen jullie niet rapper vliegen " De piloot gaf vol gas. Na een tiental minuten zagen we de Croky vechtende met de grote rode spinakker, de boot lag bijna plat op het water en liep regelmatig uit het roer.

De hele bemanning stond op het dek, en maar zwaaien. Hier waren ze dan Ann, Staf, Yves, Andries, Philip, Jan Blomme en Jan Bourgois. De Wereldzeilers, de Kaaphoornvaarders. Over enkele uren zouden ze de zeilwedstrijd rond de wereld beëindigen. Met hen had ik 8 maanden lang als radioamateur elke dag verbindingen gemaakt. Ik had lief en leed gedeeld. Getreurd als ze niet vooruit gingen omdat er weinig wind was. Gewacht, met een bang hart, op beter weer als het stormde. Een druppel gedronken toen zij over de evenaar voeren. Als een echtgenote of vriendin van een bemanningslid verjaarde kreeg ik de opdracht haar een verjaardagskus te gaan bezorgen. Ik gaf er dan acht zeven van de bemanning en één van mijzelf.

Wij filmden en fotografeerden de Croky, met en zonder spinaker, van ver en van dichtbij, met of zonder tegenlicht van de ondergaande zon.

De Croky was nog op 35 mijl van de finish, had wind en stroom tegen. Het kon wel middernacht worden voor ze in de haven van Ghosport zouden aanleggen. Onze vliegmachine was niet voorzien van het I.L.F. landingsysteem zodat het na zonsondergang niet meer mocht opstijgen. Wij namen het besluit om naar Oostende terug te vliegen.

Het zou stil worden bij mij thuis. Geen telefoongerinkel meer van journalisten die het laatste nieuws van de Croky wilden horen. Geen bezoek van familie of kennissen van de bemanning die de radioverbinding live wilden bijwonen. Voor mij was de Whitbread Round The World nu ook gedaan. De twintig meter hoge antennemast in de achtertuin mocht afgebroken worden. Ik voelde mij wat leeg van binnen.

In een café aan het vliegveld van Oostende hebben we bij menige glazen Rodenbach de droogvis opgegeten. Chippy ze waren lekker! Ze zouden waarschijnlijk nog lekkerder geweest zijn in het gezelschap van de bemanning, aan boord van de Croky.

René “Were Weg” van Uden

Laatst bijgewerkt op ( zondag 17 januari 2016 )
 
< Vorige

Rene van Uden