Rene's Webstek | rvu.be  

Main Menu
Home
Zeilen
Paul Vinck
Staf Versluys
Radio Amateurs
Vespa
Links
- - - - - - -
Contact
Gastenboek

Het Vespa Noodlot (deel II) Afdrukken
Geschreven door Rene   
Wetende dat de telefonist van de 100 wilde weten waar ik precies gevallen was zeulde ik de scooter uit de modder naar het proper stuk baan.

Het was juist deze modder, een vette Steense polderklei, die mijn voorwiel deed wegschuiven, waardoor de Vespa en ik tegen de vlakte gingen. Daarna kuiste ik al glijdend aan 50 km per uur nog het stukje recreatiegebied tot aan een paaltje van de wegeniswerken.

Met veel gekraak in de schouder, die op zijn plaats gehouden werd door mijn regenvest, duwde ik de scooter in het eerste ochtendgloren tot aan de straatnaambordjes: Klemskerke- en Jachthoornstraat. Na enkele keren vallen en opstaan kon ik nu met een gerust gemoed de 100 opbellen.

Nadat mijn nek versierd was met een plastieken buis werd ik, kompleet onder de modder, op een pijnlijke manier onder lichte dwang op een brancard vastgebonden. Stel je voor dat ik tijdens het rijden er af zou vallen!

De ambulanciers waren blijkbaar geen Vespa-freaks. Ondanks er nog veel plaats was in het busje, zelfs een leeg bedje, wilden zij de Rally niet meenemen.

Snakkend naar adem werd ik bij de dienst spoedgevallen afgeleverd.

Met een rapheid die men niet van hen mogelijk houdt schoten twee vrouwelijke politieagentes naar mij toe. De kleinste duwde een rijsttaart-achtig toestel in mijn mond met de vraag daarop te blazen. - rijsttaart ? mijn ogen waren blijkbaar van de val niet verbeterd –

Ik kon met moeite ademen laat staan blazen. Zwaar ontgoocheld dat de alcoholtest niet lukte stonden zij in een hoekje tegen elkaar te mommelen. Toch verstond ik dat ze zouden opschrijven dat mijn gesabbel op de taart, als resultaat “Safe” gaf.

Op de afdeling radiografie werd ik opvallend met veel zorg heel voorzichtig behandeld. Op mijn vraag of mijn sleutelbeen gebroken was antwoordde de radioloog "onder andere". De voorzichtige behandeling mocht niet baten want toen ik na de fotosessie buiten gereden werd stapten twee dames in blauwe schort gewapend met borstels, dweilen en emmers naar het bemodderde RX toestel.

Terug op de afdeling spoedgevallen werden de foto’s door een jonge dokteres? aandachtig bekeken. Verwonderd trok zij bij momenten haar wenkbrouwen op en staarde zij mij verbazend aan.

Vermits ik niet op de grond lag te kermen van de pijn vroeg zij hoe ik thuis zou geraken, terwijl zij stevig een band over mijn schouders trok.

Zonder twijfel wilde de taxichauffeur zijn bemodderde klant zo snel mogelijk kwijt. Mijn gekerm kon niet verhinderen dat hij daverend naar huis vloog, over de kortste maar tevens hobbeligste wegen van Oostende.

Moto’s en auto’s zijn verboden in het recreatiegebied "De Schorre", zeker als daarbij nog panelen staan die waarschuwen voor wegeniswerken en omleiding. Aangezien ik mij niet aan de verkeersregels hield meende ik dat de pijn in mijn borstkas een straffe van God was. De dokteres had waarschijnlijk het zelfde idee want zij had mij mij geen pijnstillers voorgeschreven.

Twee uur nadat ik opstond uit bed om vroeg naar Gistel te rijden probeerde ik opnieuw in bed te kruipen, wat van de pijn niet lukte. Met de slaap nog in haar ogen vroeg mijn vrouw waarom ik die rugzak aan had. Een inderhaast bijgeroepen “echte” dokter overtuigde mij dat de pijn niets te zien had met de straf van hierboven en schreef mij een pijnstiller voor.

Ook belde hij voor het protocol naar de spoedgevallen. Telkens hij vernam wat er bij mij gebroken was klonk een “ai” of een “oei” uit zijn mond. Tot 7 maal toe hoorde ik deze pijnlijke kreet.

Later op de dag was het voor mij heel geruststellend de kinderen en kleinkinderen te horen zeggen, dat de toestand in mijn hoofd door het ongeval niet verergerd was. Ik was nog dezelfde zotte opa als voor het ongeval.

Van beenderbreuken herstelde ik vroeger nogal snel omdat ik veel kalk maakte. Nu maak ik nog veel kalk, maar voornamelijk in het hoofd.

Toch deed ik vandaag een poging om op papier te zetten wat mij vorige maand overkwam

Gelukkig ben ik nog jong zodat ik vlug weer den ouden zal zijn.

 
< Vorige

Rene van Uden